Όλη μου η ζωή/ γεμάτη κιονοστοιχίες./ Τον Αχιλλέα να ερωτεύεται την Αμαζόνα,/ τον Αίαντα μόνο στο τέλος,/ τον ανώνυμο τάφο/ και το μαρμάρινο χέρι με τα μήλα των Εσπερίδων/ κρυμμένο./ Τα μάρμαρα με πιάνουν απ’ το χέρι/ με ρωτάνε και τους απαντώ,/ με κοιτάνε στα μάτια./ Έπειτα, σαν ξημερώσει,/ γυρνάνε στις θέσεις τους να εκτεθούν./ Πεσμένοι Λεωνίδες επί της εθνικής οδού,/ άψευστοι μάρτυρες./ Κι η μεγαλύτερή μου αγωνία·/ να τα φυτέψω στα χωράφια.