Βιβλία

Οι άλλοι άνθρωποι είναι µακρινές εκδοχές των λίγων προσώπων που έχω µάθει πλέον –µε κόπο– να αναγνωρίζω µέσα στον κόσµο. Ο βίος των άλλων καθίσταται ο γενέθλιος τόπος µου. Κοιτάζω τον εαυτό µου, τα παλιά γραπτά, τα ταξίδια που έκανα, εκείνον που ήµουν. Σαν να είναι κάποιος άλλος που τον ξαναγράφω, βάζοντας το πρόσωπό µου να µε κοιτά κατάµατα από ένα σηµείο στο βάθος πεδίου της εικόνας.

Είναι πολύ βαθύ να είναι κανείς συγγραφέας. Είναι το βαθύτερο πράγµα που γνωρίζω. Aυτός είναι ο τρόπος µου να υπάρχω στον κόσµο για όλη µου τη ζωή.

Συχνά στο σχολείο με κορόιδευαν ή με κατηγορούσαν για κάτι που υποτίθεται πως είχα κάνει. Αν δεν αντιδρούσα, έλεγαν ότι αφού δεν το αρνούμαι, ισχύει. Αν αντιδρούσα, μου έλεγαν ότι έχω τη μύγα και μυγιά­ζομαι. Αν θέλουν οι άνθρωποι να σε διαλύσουν, θα σε διαλύσουν, και λίγα πράγματα σου απομένουν να κάνεις. Εμένα μου απέμενε να κάνω ένα μόνο πράγμα: να περιμένω να έρθει κάποτε η σειρά μου και να τους διαλύσω με τη σειρά μου.