Ο Άμιρι Μπαράκα έγραψε τον Σεπτέμβριο του 2001 ένα ανυπόμονο και οργισμένο ποίημα που τον ακολούθησε ως τον θάνατό του, το ζεϊμπέκικο της διαπόμπευσης στη σκηνή των «Κυνηγών» του Αγγελόπουλου, η δίχρονη Κάτια να κοιμάται γλυκά στο καρότσι της, τα νεαρά θύματα της σφαγής στο πανεπιστήμιο Virginia Tech τον Απρίλιο του 2007, τα χαμένα εικοσιτετράωρα, οι ήχοι της οδού Γλάδστωνος στ’ αυτιά της Ζάκι, οι σφαίρες που δολοφόνησαν την Χιντ Ρατζάμπ και η εικόνα της ατέρμονης, θαρρείς, πτώσης του Falling man. Ο Χρήστος Χρυσόπουλος τοποθετεί τον εαυτό του ως μια παρουσία  κρυμμένη στο βάθος των γεγονότων. Συνδέει ένα νήμα εκ των υστέρων, μετά το τέλος, πίσω από την εμπειρία, γράφοντας ένα μυθιστόρημα που προσπαθεί να αναζητήσει στις τετελεσμένες ζωές των άλλων, έναν οδηγό για τη ζωή που ακόμα εκτυλίσσεται προς το άγνωστο.

Το «Βάθος Πεδίου» είναι ένα πολυεπίπεδο μυθιστόρημα που λειτουργεί ως στοχασμός για τη βοήθεια που μπορεί να αντληθεί από τη γραφή απέναντι στο τραύμα της μνήμης και στον θάνατο. Αλλά και ως προσωπική κατάθεση για τη συλλογική εμπειρία του τραύματος και τις συνέπειές της. Ο αφηγητής περιηγείται σε χώρους της μνήμης — από τον θάνατο του πατέρα του έως ιστορικά ντοκουμέντα μαζικής καταστροφής — ενσωματώνοντας ποίηση, θέατρο, κινηματογράφο και πολιτικό λόγο.

Το κείμενο λειτουργεί ως ημερολόγιο συνείδησης που διασταυρώνει τη βιογραφική μαρτυρία με την καταγεγραμμένη Ιστορία και τα ερωτήματα της ενοχής, της απώλειας, της επιθυμίας και της ταυτότητας. Μέσα από αναφορές στην ποίηση του Άμιρι Μπαράκα, στον κινηματογράφο του Αγγελόπουλου και στις εικόνες της καταστροφής στους Δίδυμους Πύργους και τη Γάζα, ο αφηγητής επιχειρεί να συνθέσει ένα χρονικό ενδοσκόπησης που ξεπερνά το ατομικό τραύμα και αγγίζει το συλλογικό, πολιτισμικό και ηθικό πλήγμα της εποχής μας.

Το «Βάθος Πεδίου» μας προκαλεί να αναρωτηθούμε: ποια είναι η ύστατη καταφυγή που διαθέτει ένας άνθρωπος μέσα στον κόσμο της εικόνας, της απώλειας και της πολιτικής χειραγώγησης;

ΕΙΣΑΓΩΓΗ     

nachtland / η ιστορία επί σκηνής

Αναπαραγωγή των προειδοποιήσεων (trigger warnings) της παράστασης του θεατρικού έργου «Nachtland» του  Μάριους φον Μάγενμπουργκ, όπως ανέβηκε στο θέατρο Young Vic τον Απρίλιο του 2024. Η οικογενειακή ενοχή, ο ναζισμός και οι σύγχρονες συγκρούσεις αναπαρίστανται ως πολιτικό θέαμα. Η αφετηριακή διερώτηση του βιβλίου διατυπώνεται ως εισαγωγή: «Από ποια πηγή θα αντλήσουμε βοήθεια όταν δεν έχουμε να θυμηθούμε και να αφηγηθούμε τίποτε άλλο, παρά μόνο αυτό που χάνεται;»

ΒΑΘΟΣ ΠΕΔΙΟΥ

ο πατέρας υπερήρωας  / ο falling man / οι εικόνες της 11ης Σεπτεμβρίου

Ο αφηγητής στοχάζεται τον θάνατο ως προσωπικό και καθολικό φαινόμενο. Η εμπειρία του συγγραφέα από την παραμονή του στη Νέα Υόρκη την 11/9 γίνεται σημείο έναρξης για μια πορεία αυτογνωσίας για την απώλεια του πατέρα. Περιγράφεται ο τόπος, το προσωπικό βίωμα, η συμβολική φόρτιση της απώλειας και η αναβίωση της μνήμης μέσα από την τηλεοπτική εικόνα ως ηγεμονική μορφή πραγματικότητας.

ο συρμός των γεγονότων / η εμπειρία ως πλάνη / το ποίημα του Άμιρι Μπαράκα

Αναπαράγεται το αμφιλεγόμενο ποίημα «Somebody Blew Up America» του Άμιρι Μπαράκα που γράφτηκε μετά από την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους, δημιουργώντας ένα κολάζ ιστορικών ερωτημάτων και καταγγελιών για την εξουσία, τη βία και την απο-ιστοροποίηση (dehistorization). Στοχασμός της πολιτικής βίας, του ρατσισμού, της εξουσιαστικής χειραγώγησης.

ο ηθικός θάνατος / η σκηνή της διαπόμπευσης /  οι «Κυνηγοί» του Θόδωρου Αγγελόπουλου

Μια αλληγορική σκηνή εξευτελισμού σε λαϊκό κέντρο από την ταινία του Αγγελόπουλου περιγράφεται διεξοδικά διαστέλλοντας τον χρόνο ώστε να αναδειχθεί η διαφεύγουσα πραγματικότητα ως θέατρο εξουσίας, συλλογικής αδράνειας και υποταγής μέσα από τη θεατρικότητα.

η κληροδότηση της θυσίας /  Ιβάν Σμίκοβ  /η μνήμη της αντοχής

Η βιογραφία ενός Σοβιετικού ήρωα και της κόρης του περιγράφεται μέσα από μια σειρά καρτ-ποστάλ που συνέλεξε ο συγγραφέας σε ένα ταξίδι στη Ρωσία. Αντίστιξη προσωπικής αδυναμίας και συλλογικής θέλησης. Το παρελθόν ως πηγή νοήματος και πίστης.

η τελετουργία του φόνου / Γιο Σουνγκ Χι / η σαγήνη της βίας

Η ιστορία του Γιο Σουνγκ Χι, Κορεάτη φοιτητή που διέπραξε την Σφαγή στο πανεπιστήμιο Virginia Tech το 2007 με 32 θύματα, εξιστορείται μέσα από τα θεατρικά έργα που έγραψε ο Χι στα μαθήματα Δημιουργικής Γραφής του κολεγίου και ήρθαν στην κατοχή του συγγραφέα κατά την παραμονή του στο πανεπιστήμιο της Άιοβα εκείνες τις ημέρες, προτού καταστούν απόρρητα από την εισαγγελία λόγω προτροπών σε βία.

η διαρκής επανάληψη της / η ανάγκη της επινοημένης μαρτυρίας / η δολοφονία της Ζάκι

Η περιγραφή του ηχοτοπίου της δολοφονίας μέσα από καρέ-καρέ παρακολούθηση του βίντεο που αποτυπώνει τον ξυλοδαρμό της Ζάκι στις 21/ 10/ 2018, Ένα επεισόδιο διαπόμπευσης και δολοφονίας με ισχυρή πολιτική διάσταση συμπυκνώνει την αίσθηση του συγγραφέα για την εξουσιαστική επιβολή και την παρακολούθηση του θανάτου ως θέαμα.

η παρουσία μέσα από τον θάνατο / Χιντ Ρατζάμπ / Γάζα 2024

Παράθεση των σπαρακτικών διαλόγων της 6-χρονης Χιντ Ραντζάμπ με την τηλεφωνήτρια της Ερυθράς Ημισελήνου προτού το κορίτσι δολοφονηθεί από τον Ισραηλινό Στρατό στη Γάζα στις 29 / 1 / 2024.

η γεωγραφία της μνήμης / Παρίσι / το παρελθόν ως τόπος λέξεων

Ο αφηγητής περιηγείται σε περιοχές του Παρισιού, με πρόθεση την ερευνητική αναδιήγηση της ίδιας διαδρομής όπως περιγράφεται από τον Ζίγκφριντ Κρακάουερ το 1907, και εξετάζει την ανάμνηση ως χωρική και ψυχική εμπειρία εστιάζοντας στο παρελθόν ως γεωγραφία του εαυτού.

ΒΑΘΟΣ ΠΕΔΙΟΥ – ΠΡΟΣΩΠΟΓΡΑΦΙΑ

Η αφήγηση κλείνει με την παραδοχή ότι η εικόνα και η γραφή μπορούν να συγκρατήσουν μονάχα την απουσία και τον θάνατο. Η μνήμη λειτουργεί όπως το βάθος πεδίου στις φωτογραφίες: όσο προσηλώνεται το βλέμμα στον μακρινό ορίζοντα, τόσο χάνεται το υπόλοιπο κάδρο. Στην τελευταία ενότητα, ο αφηγητής συλλέγει και ανασυνθέτει τις παραγράφους που συγκροτούν την παρουσία του στο κείμενο του μυθιστορήματος. Αυτή η συλλογή -η ανασύνθεση του προσώπου μέσα από τη γραφή- αποδεικνύει την ακραία πίστη του ανθρώπου που γράφει στο αγαθό που προσφέρει η γραφή. Και τεκμηριώνει τον υπότιτλο του μυθιστορήματος. Η λογοτεχνία είναι η ύστατη καταφυγή για να βοηθήσεις το εαυτό σου. Όταν τίποτε άλλο δεν βοηθά πλέον.